Arthurs Pass Village

Dit was de eerste echte wandeling in de hoge bergen en ik ben mijn grenzen tegen gekomen. Maar ik zal eerst het verhaal er voor vertellen. Na de wandeling door de rivier ging ik verder door naar Greymouth. Ik was een beetje vergeten dat het die dag goede vrijdag was en alle winkels gesloten waren. Want in het gebied waar ik de wandeling wou doen zijn geen supermarkten. Dus ik bleef maar een dagje in Greymouth en heb helemaal nika gedaan, het arturs national park licht niet echt op mijn route het wordt dus een heen en weer trip je voor enkele dagen daarom besloot ik de heen weg een iets andere route nemen. Naar een soort van vakantie oord voor de mensen uit Chrischurch. Er waren daar grote vakantie huizen van miljoenen dollars en grote boten in het brunner meer. Na daar een uurtje gespendeerd te hebben ging ik weer door naar Arthurs Pass Village. Alleen heb ik in totaal 3 en een half uur moeten wachten tot ik een lift kreeg en er was redelijk veel verkeer. Dat het komt dat het allemaal rijke mensen zijn of dat het bijna Pasen is weet ik niet precies. Tijdens de lift had ik voor het eerst deze vakantie het gevoel dat ik niet bij de beste hikers hoor. Waar in het Arthurs Pass Village eiland vrij weinig ‘die hard’ wandelaars waren zat ik nu met een stel in de auto die allemaal eigen routes maakte over de bergen. Ze begonnen ook allemaal dingen aan te raden die misschien wat te hoog gegrepen zijn voor mij alleen. Ongeveer 3 km van het dorpje besloten ze dan ook de berg op te lopen en ergens wild te gaan kamperen. Dus ik heb toen met volle bepakking naar het dorpje gelopen en het was toen al 6 uur. Informatiecentrum was gesloten en hostel was al vol. Gelukkig was er wel een kampeer plek met een hut. In die hut raakte ik in gesprek met een hele leuke Canadese genaamd Erica. Vreemd genoeg was dat een naam die ik makkelijk kon onthouden. Zij vertelde mij dat hier vogels waren die je tent aanvallen omdat eerder die week gasten van uit hun tent de vogels gevoerd hadden en nu de vogels gaten in de tent maken om eten te zoeken. Waardoor we allebei besloten maar in de hut te slapen. Erica was nu al 4 weken aan het fietsen door Nieuw Zeeland en had al 1600 km afgelegd en ze had dan ook geweldige verhalen. Misschien volgende trip een fiets trip van maken, damn reizen is verslavend. Die volgende dag regende het zo hard dat we vrij weinig konden doen. Dan een korte wandeling naar een waterval en kleddernat worden of in hut wachten en hopen dat het morgen beter wordt. De afgelopen weken had ik het wel beetje gehad met de oppervlakige gespreken dus het was wel leuk een hele dag met Erica te spenderen en over interessante onderwerpen te discussiëren en ideeën uit te wisselen. Die volgende dag vertrok Erica vrij vroeg omdat zij een lange dag voor de boeg had 100 km op en neer met wind in haar gezicht. Maar tot onze grote verrassing was de lucht blauw met geen wolkje aan de luchte en ik kon dus mijn wandeling gaan doen. Ik had dus niet voor niks 3 en en half uur gewacht op een lift en nog een hele dag gewacht op goed weer om een wandeling te doen. Na afscheid genomen te hebben ging ik naar de deparment of conservation ook wel DOC genoemd om me voor te bereiden. Daar kreeg ik te horen dat tweede gedeelte niet gemarkeerd was, en dat ik zelf de route naar de hut moest zoeken met behulp van de de kaart informatie route en de uitleg. Maar zoiets had ik al eerder gedaan ik maakte me dus ook niet echt druk om. Na 3 uur naar boven gelopen te hebben was ik op de top en heb ik het volgende filmpje gemaakt.

ZET JE GELUID UIT, IK VERTEL NIKS JE HOORT ALLEEN DE WIND.

Het is wel grappig voor de natuur heb ik echt uiterste nodig om er van te genieten, waar ik nog nooit zoveel genoten heb van mijn appel als hier. Na de top moest ik zelf de weg zoeken en dit ging helemaal niet goed. Ik ben twee keer verkeerd gelopen waar ik bij een raffijn moest om keren . Waardoor ik ook besloot terug te gaan en ipv een tweedaagse één hele grote dag wandeling van te maken. Routes zelf zoeken door dallen van bergen is dus nog iets te hoog gegrepen voor mij, ik heb nog te weinig ervaring met hiken in bergen. Routes zelf bedenken naar de top kan ik wel omdat ik eindpunt kan zien en route vrij duidelijk je moet naar boven, waar naar beneden miljoenen mogelijkheden zijn. Oplossingen voor dit zijn meer wandelingen in bergen te doen die gemarkeerd zijn tot ik comfortabel en ervaren ben om zelf de routes te maken. Of zulke wandelingen niet alleen te doen maar altijd samen. Misschien is dit ook wel heel normaal voor iemand uit een land waar de hoogste heuvel 400 m is je kan het geen eens een berg noemen. En als ik het weer bericht moet geloven zou die tweede dag weer klote weer zijn. Ik ben dus  ook wel blij met mijn beslissing, en wel beetje trots dat mijn verstand het gewonnen heeft van mijn eigen wijsheid. Toen ik dan ook beneden kwam ben ik een cafetje in gedoken om enkele biertjes weg te tikken, waarna ik of verder ging liften of nog een nacht in hut te slapen. Gelukkig had ik vrij snel weer een lift en ben in nu in Hokitika bepland. En gaan we morgen weer verder naar het zuiden.

To be continued.


1 reactie aan “Arthurs Pass Village”

  1. Arjan zegt:

    Ligt het nu aan mij of word de grijns op je gezicht de laatste tijd alleen maar groter! :)

    Het is zo af en toe net Discovery Channel, mooie plaatjes die we eigenlijk alleen maar kennen van TV.

    Blijven sturen dus!

comments-bottom

Aanbevolen foto's

Canterbury Geplaats door author icon Erik mei 28th, 2013 | 2 reacties
Mount Cook Geplaats door author icon Erik mei 27th, 2013 | 3 reacties
Otago Central Rail T... Geplaats door author icon Erik mei 22nd, 2013 | 1 reactie

Hoogste gewaardeerd

Lake Waikaremoana Geplaats door author icon Erik
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes - 5,00 / 5)
Loading ... Loading ...
Heaphy Track Geplaats door author icon Erik
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes - 5,00 / 5)
Loading ... Loading ...
Tongariro Northen Ci... Geplaats door author icon Erik
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes - 5,00 / 5)
Loading ... Loading ...

Require Flash player